Café Alzheimer

Ondanks dat het de deuren rond 10 uur gemiddeld sluit en er geen alcohol geschonken wordt is het Alzheimer Café een daverend succes. In Amsterdam-Noord is op elke vierde dinsdag van de maand een bijeenkomst georganiseerd door het ‘Café’. De vierde dinsdag behorend bij oktober was ik aanwezig.

Print

Het Alzheimer Café kreeg vorm in 1997 door Dr. Bère Miesen, klinisch psychogerontoloog en gezondheidspsycholoog. Het concept is bedoeld om mensen die worden geconfronteerd met dementie (dementerenden, hun familie/vrienden en mantelzorgers, mensen uit de zorg en natuurlijk ook gewoon geïnteresseerden) in een informele sfeer bij elkaar te laten komen om informatie te winnen over de aandoening. Naast dit informatieve aspect kunnen zij onderling ervaringen uitwisselen en nieuwe contacten leggen. Op dit moment zijn er over heel Nederland ruim 200 Alzheimer Cafés te vinden, waaronder ook enkele Alzheimer Theehuizen voor Turkse en Marokkaanse mensen. In Griekenland, Engeland en België zijn ondertussen ook soortgelijke bijeenkomsten opgestart.

De diagnostisering van dementie stond centraal bij mijn eerste Alzheimer Café. Een kleine tachtig man drommelde rond half 8 ’s avonds binnen en werd op vrijwillige basis voorzien van wat te drinken en eten. Het scheen volle bak te zijn, concluderend aan de vensterbank die als noodvoorziening van extra zitplaatsen werd gebruikt. Tijdens het eerste uur lag het woord bij Karel Bruhl, specialist ouderengeneeskunde en kaderarts psychogeriatrie. Hij vertelde de belangstellenden het algemene verloop van de diagnostisering van dementie (zie ook Labelen & Peinzen op deze blog). Na een korte pauze was de gelegenheid tot opmerkingen en vragen.

346d0cdf3674df96c9efed588cad2f46

Hier begon voor mij het interessantste van de avond. Het eerste uur bestond uit redelijk droge kost en had weinig interactie met de aanwezigen. Iedereen luisterde aandachtig en maakte wat aantekeningen met vragen om in het volgende uur te kunnen stellen. Toch waren er zelfs hier en daar enkele knikkebollende mensen te betrappen.

Wat mij verraste was de grote mate van intimiteit die sommige mensen deelden met hun vragen en opmerkingen. Zo kwamen er dilemma’s aan bod over vastgelopen ontwikkelingen in het proces van diagnosticeren bij familieleden. Niet zaken die iedereen zomaar met veelal totaal onbekenden deelt. Broers en moeders waarbij het voor de familie zeker is dat er dementie in het spel is, maar vervolgens geen gehoor krijgen bij de huisarts. Bezoeker spraken over de zware en voortslepende periode van mantelzorg die daardoor volgt. Sommigen waren als het ware aan het eind van hun Latijn. Het was dan aan Dhr. Bruhl om een gepast antwoord te geven die de mensen zo tevreden mogelijk stemt. Dat was natuurlijk niet altijd mogelijk.

cda472ca185a6feb19cbd6c899837dc7

De zaal toonde op dit soort momenten een prachtig medeleven. Ernstig kijkende gezichten, soms instemmend, verraadde de herkenbaarheid onder de mensen. Als enkel geïnteresseerde voelde ik mij soms jaloersmakend. Zonder problemen gerelateerd aan dementie, geen geliefden lijdend aan de verschrikkelijke aandoening. Bij het aanhoren van deze, soms ontroerende, verhalen en dilemma’s reflecteerde ik vaak naar mijn eigen gezondheid; hoe blij ik daar eigenlijk, dag in en dag uit, mee behoor te zijn.

Tegen het einde van de bijeenkomst stak een man nog zijn hand op. Op dat moment was de zaal, in mijn ogen, redelijk verzadigd van de tragische en ethisch lastige zaken die waren gedeeld. De man vertelde over zijn vrouw van 94, waarop hij benadrukte dat deze leeftijd natuurlijk al prachtig is, die rond haar 89e symptomen van dementie vertoonde. Hij vertelde over het moeilijke proces van de zorg van zijn vrouw, waar hij 64 jaar het leven mee had gedeeld, die hij uiteindelijk uit handen moest geven om de kwaliteit van zijn eigen leven nog te kunnen waarborgen. Dat de eerste 14 dagen nadat zij uit huis was letterlijk huilen waren. Maar dat de knop nu om is. Dat het nu goed is. Hij ziet dat zijn vrouw het goed heeft op deze manier, en ook dat hij het goed heeft op deze manier. Het was een hartelijke dankbetuiging aan hun huisarts en betrokkenen bij de situatie omtrent zijn vrouw. Zo kan het ook, was de moraal van zijn verhaal. Een verhaal als deze werd omarmd. De zaal applaudisseerde.

IMG_0189

Een avond Alzheimer Café is informatief alsook emotioneel beladen. Initiatieven als deze zijn naar mijn mening ontzettend nodig bij een moeilijk proces als dementie. De bijeenkomsten worden overal in het land regelmatig gehouden en zijn gratis bij te wonen. Een aanrader.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s